---

  คุณเคยอยู่ในภาวะที่ต้องดิ้นรนเพื่อพยายามลืมใครสักคนจากชีวิตคุณบ้างไหม สาวสวยคนหนึ่งเล่าให้ผมฟังว่า เธอกำลังพยายามเยียวยาตัวเองจากแผลในใจที่อดีตคนรักทิ้งไว้ให้เธอ แผลนั้นลึกและร้ายแรงเพราะเธอรักเขามาก แต่สุดท้ายผลที่ได้กลับเป็นความหมางเมิน เพิกเฉย และรำคาญในสิ่งที่เธอทำ จนที่สุดเธอกลายเป็นคนขาดความมั่นใจในตัวเองในการมีความรัก และต้องดิ้นรนเพื่อจะลืมเรื่องของเขา เธอหวังว่าถ้าลืมเขาได้จะมีความสุข เหมือนพล็อตหนัง Eternal Sunshine of hte Spotless Mind
ผมบอกเธอว่าการลืมอะไรสักอย่างหรือใครบางคน มันเป็นเรื่องของจิตซึ่งอยู่เหนือการควบคุมของเรา เราสั่งจิตให้เป็นอย่างโน้นอย่างนี้ตามใจเราไม่ได้ ทำได้แค่ทำเหตุที่ช่วยต่อการจำหรือลืมให้จิต ดังนั้นถ้าเราเชื่อว่าการพยายามใส่ใจกับอะไรสักอย่างเป็นการสร้างเหตุให้จิตจำสิ่งนั้น ๆ ได้ก็พึงระวังว่าการพยายามลืมใครสักคน ก็เท่ากับเราใส่ใจว่าเขาเป็นเสมือนหนึ่งบุคคลสำคัญของโลกที่มีความหมายกับชีวิตเรา ถึงขนาดที่เราจะต้องพยายามลืม และนั่นเท่ากับเรากำลังทำสิ่งที่เพิ่มเหตุให้จิตเกิดการจำได้แทนที่จะลืมอย่างที่เราตั้งใจ ผมเป็นมนุษย์ที่เชื่อว่าถ้ามีใครสักคนทำให้เราเจ็บช้ำน้ำใจถึงขนาดนั้นได้ ก็น่าจะแปลว่าเขาไม่มีค่าอะไรให้เราจดจำไว้ในชีวิตอีกต่อไป แต่ในเมื่อผมรู้ว่าเราบังคับจิตให้ลืมไม่ได้ ผมจะเลือกใช้วิธียอมรับสิ่งที่เขาทำไว้โดยไม่อาฆาตเคียดแค้นชิงชัง ด้วยการยอมรับว่าสิ่งร้าย ๆ นั้นเกิดขึ้นมาแล้ว รับรู้แบบไม่ดิ้นรน ไม่คิดว่าจะเอาคืนให้เสียเวลา แล้วมองสิ่งที่ผ่านมาเป็นเหมือนฝันร้ายที่ผ่านเข้ามาและจะผ่านไปในวันรุ่งขึ้น เมื่อพระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันออก ที่เรายังหายใจทางจมูกได้ หัวใจก็ยังบีบเต้นสูบฉีดเลือดไปตามเส้นเลือดเส้นเดิม และโลกจะยังหมุนรอบตัวเองเหมือนเดิม นั่นแปลว่าเราไม่จำเป็นต้องให้ความสำคัญเขามากไปกว่าฝันร้าย อย่างหนึ่งที่ผ่านเข้ามาในชีวิตเมื่อคืน ครั้นพอตื่นขึ้นมาฝันนั้นก็อันตรธานหายไป ไม่มีความหมายอะไรที่เราจะต้องไปแยแสใส่ใจ ทุรนทุรายกินไม่ได้นอนไม่หลับ กระสับกระส่ายเหมือนปลาสวายติดแห
ความสุขจึงไม่ได้ขึ้นกับว่าเราจำอะไรได้หรือลืมไปหรือยัง หากขึ้นกับว่าเราเป็นกลางกับการที่จะระลึกนึกถึงเรื่องนั้นขึ้นมาได้เพียงใด ถ้าเราวางใจได้ว่าจิตจะจำหรือจะลืมก็เรื่องของมัน เราคอยมีสติรู้ทันไว้ ไม่นานจิตมันจะไม่ใส่ใจที่จะจำไปเอง๐๐๐๐๐๐๐๐๐พิทยากร ลีลาภัทร์ Marie Claire April 09